Zinderingen

Marnix, columnist en tv-persoonlijkheid, is op de vlucht geslagen na een publiek schandaal rond compromitterende foto’s. De vele aantijgingen en valse suggesties hebben hem naar Schotland gedreven. En er is iemand die hem op duistere wijze belaagt.
Op een afgelegen weggetje raakt hij gewond bij een auto-ongeluk. Hij wordt opgevangen door Sibyl in haar huis op een heuvel. Tijdens zijn herstel raakt hij ingesloten door herinneringen, angsten, en door een geheim dat als een schaduw over alles hangt. Daarnaast dringen de zorgen om zijn tweelingbroer zich steeds dwingender op.

Ook Sibyl heeft haar littekens. Tussen wantrouwen en toenadering ontstaat een kwetsbaar evenwicht. Door Marnix’ aanwezigheid begint ze te twijfelen aan haar eigen zorgvuldig bewaakte grenzen.

Zinderingen is een roman over reputatie en schuld, over de verwoestende kracht van trial by media, en hoe mensen nader tot zichzelf en tot elkaar kunnen komen, juist wanneer hun levens tijdelijk zijn ontregeld.
 

Recensie Friesch Dagblad, Arie Kok, 17 juni 2026

Met scherpe contrasten roept Robert Haasnoot universele vragen op

De in Katwijk geboren auteur Robert Haasnoot (1961) schreef met Zinderingen zijn negende roman. Een compact verhaal over publieke veroordeling en wat er kan opbloeien als levens ontregeld raken.

Een oude Citroën SM raast door de Schotse heuvels. Het kenteken is Nederlands, achter het stuur zit Marnix Clonck. Hij heeft lang gereisd en is vermoeid. De oude man die ineens midden op de weg verschijnt, weet hij maar net te vermijden maar hij kan niet voorkomen dat zijn auto crasht. De vrouw die zich – als hij weer bijkomt – over hem ontfermt, woont even verderop. Ze heet Sibyl. Met enige aarzeling, je weet maar nooit met wie je van doen hebt, neemt ze hem voorlopig in huis.

‘De maan zeilde tussen grauw wolkengruis door. In het water van de Firth of Lorn lagen de vertrouwde bulten van Luing, Scarba en Jura, schurkend tegen de horizon aan.’ Sibyl is paleontoloog, met een kennersblik beziet ze het Schotse landschap. Ze heeft een zoon, zijn vader is al lang geleden uit haar leven verdwenen. Het was een ‘moetje’ als gevolg van een wilde nacht, ze vond het al heel wat dat de man nog probeerde met haar iets op te bouwen. Naar een nieuwe man heeft ze nooit echt verlangd, ze redt zich prima alleen op het Schotse platteland. Haar blik volgt de razende auto op de weg even verderop.

Lens
Haasnoot wisselt snel van perspectief, afwisselend kijken we door de lens van Marnix en Sibyl. Twee mensen die voor een tijdje tot elkaar veroordeeld zijn, ze zouden allebei de ander niet zelf uitgezocht hebben. Het maakt bij hen beiden veel los.
Marnix is na een turbulent leven als columnist en vaste tafelheer in een tv-talkshow in de problemen gekomen. Er zijn compromitterende foto’s van hem verspreid, waarbij hij in gezelschap was van vrouwen die gast in de show waren geweest. Schotland is zijn uitvlucht, maar hij weet ook wel dat hij niet zomaar kan ontkomen aan de gevolgen van zijn gedrag. Al snel wordt duidelijk dat Marnix een tweelingbroer heeft, die zwaar gehandicapt is: Meindert. Een tragisch ongeluk bepaalde hun beider leven, waarbij de onderlinge rivaliteit een rol speelde. Moet Marnix zich schuldig voelen dat hij Meindert niet tijdig gewaarschuwd heeft? Wat speelt er in het brein van Meindert over zijn broer nu die zo’n succesvol leven heeft?

Schuld en boete
Robert Haasnoot groeide zelf op in het overwegend gereformeerde Katwijk aan Zee, maar liet het geloof achter zich. Hij brak door als romanschrijver met zijn boek Waanzee (1999), over de waargebeurde moorden op een Katwijker vissersschip als gevolg van godsdienstwaanzin in 1917. Ook in Zinderingen zijn de thema’s herkenbaar aanwezig: schuld en boete. Ofwel: hoe kom je in het reine met je fouten uit het verleden?

Zinderingen is nog geen 200 pagina’s dik maar er gebeurt veel in de roman. Haasnoot schrijft in een compacte stijl, hij kan veel oproepen in weinig woorden. Het verhaal wordt op spanning gezet door de scherpe contrasten. De stilte van schotse landschap als tegenhanger van de hectische mediawereld in Nederland. De rustige en respectvolle toewijding van Sibyl staat in schril contrast met de kortstondige avontuurtjes met de vrouwen van de foto’s.
Wat is echt, wat beklijft? Waar wordt een mens nu werkelijk gelukkig van? Het is misschien wat voorspelbaar, maar in de vakantieweken die naderen stellen we onszelf allemaal die vragen wel eens. Deze mooie roman van Haasnoot zou niet alleen vanwege de beperkte omvang in veel vakantiekoffers passen.
 

Recensie magazine Nederlands Dagblad, De Nieuwe Koers, 10 juli 2026

In Zinderingen kun je niet ontsnappen aan schuld 

“Opjuttende muziek heeft hij nodig. Met twee tikken van zijn wijsvinger op de nieuw ingebouwde mediaconsole schalt een nummer van Coldplay door de auto. Hij wiegt zijn hoofd als een bokser in een gevecht. Uit alle borst zingt hij tegen zijn vermoeidheid op. Hard, vals, triomfantelijk – niet enkel tegen de slaap, evengoed tegen de media en tegen alle aantijgingen van de afgelopen weken. Weg uit Nederland is hij ongrijpbaar geworden.”

Hij begon als columnist in de krant. Later wordt Marnix televisiepersoonlijkheid als tafelheer in een talkshow. Nu raast hij in zijn auto door de Schotse heuvels, op de vlucht voor wat hem achtervolgt. Het lijkt de makkelijkste weg, verdwijnen, anoniem zijn, maar de recente ramp die hem overkwam blijft hem achtervolgen. In zijn nieuwste roman Zinderingen stelt Robert Haasnoot een wezenlijke vraag: wat is geluk eigenlijk.

Vrouwenstem
Het is een vrouwenstem die Marnix terug in zijn lichaam roept. Ze zegt dat ze een ambulance gaat bellen, en dat hij wakker moet blijven. Maar hij wil geen ambulance, hij wil geen gedoe, geen aandacht. Maar heeft hij wel iets te willen nu zijn Citroën SM in de kreukels in de berm ligt? Ook Sybil kan weinig anders dan de Nederlander zo lang maar in huis te nemen. Een ongemakkelijke situatie, die Haasnoot scherp tekent in een niet direct voorspelbare afloop.

De verschillen zijn inderdaad groot: Marnix is de met aandacht verwende knappe en flamboyante mediaman. Sybil is paleontoloog, ze heeft gekozen voor een eenvoudig en teruggetrokken leven op het platteland. Daar hoeft van haar geen man bij, al is die Marnix niet onknap en waarschijnlijk maar een paar jaar ouder dan zij. Ze heeft een zoon, zijn vader is al lang geleden uit haar leven verdwenen. Het was een “moetje” als gevolg van een wilde nacht, ze vond het al heel wat dat de man nog probeerde met haar iets op te bouwen. Naar een nieuwe man heeft ze ook nooit echt verlangd.

Open gordijnen
Zijn succes heeft Marnix ingehaald. Er waren kapers op de kust, dacht hij, mensen die hem zijn succes niet gunden. En er waren vrouwen, tafelgasten met wie hij het aanlegde en die wel voor een nachtje op zijn woonboot aan de plas te porren waren. Het leidde tot inwisselbare seks, om even van te genieten en daarna weer snel te vergeten. Met open gordijnen is het extra spannend, maar hij had niet gerekend op zijn buurman, de fotograaf met zijn enorme telelens. Nu staat het allemaal online en stroom zijn tijdlijn elke dag vol met alles wat mensen van hem vinden, of ze hem nu kennen of niet. Maar wie heeft het op zijn geweten?

“De maan zeilde tussen grauw wolkengruis door. In het water van de Firth of Lorn lagen de vertrouwde bulten van Luing, Scarba en Jura, schurkend tegen de horizon aan.” Het eenzame Schotse landschap werkt heilzaam. Het blijkt ook de grond waarop hij geboren is. Zal hij hier vinden wat hij zocht? Soms moet je zo ver mogelijk weggaan om te weten wie je bent, om zicht te krijgen op hoe het verder moet. Marnix zal niet alleen in het reine moeten zien te komen met zijn mediaverleden en zijn uit de hand gelopen sterrenstatus. Al veel eerder in zijn leven maakte hij een fout, waardoor zijn broer Meindert de rest van zijn leven in een rolstoel moet doorbrengen. Had hij moeten waarschuwen? Waarom deed hij het niet? Een broedertwist van oudtestamentische proporties doemt op.

Godsdienstwaanzin
Haasnoot slaagt erin het allemaal geloofwaardig in één boek van beperkte omvang te krijgen. Het zegt iets over zijn stilistische kwaliteiten: hij schrijft sfeervol, maar krachtig en effectief. Er zit iets van Katwijkse nuchterheid in, de bakermat van de auteur. Haasnoot brak in 1999 door als romanschrijver met Waanzee, het verhaal over Noordzeevissers die in 1915 op zee ten prooi vielen aan de godsdienstwaanzin van een bevindelijke dorpsgenoot. Het was een verhaal dat Katwijkers liever onder elkaar hielden, de buitenwacht zou het toch niet begrijpen. Haasnoot trok zich er niets van aan. De thema’s van zijn gereformeerde achtergrond duiken nog altijd op in zijn werk.

Ongemerkt
Ook Marnix worstelt met schuld, moet hij boete doen? Of is er een andere weg te gaan? Hoe komt je in het reine met een fout die je jezelf maar moeilijk kan vergeven, laat staan dat degene die het slachtoffer werd je vergeeft.  Gehavend aan zijn hoofd en met een scheve, kapotte bril heeft de sobere Sybil hem in haar leven opgenomen. Het is maar tijdelijk, het kan even niet anders. Als ze hem maar niet googelt, denk Marnix, als ze de beelden maar niet te zien krijgt. Dat doet ze natuurlijk wel, maar ze zegt er niets van. “Ze bekijkt hem ongemerkt. De nare foto’s van daarnet dwingen zich weer op, maar ze dwingt zich te concentreren op de hoffelijke man in levenden lijve.” Juist bij haar leert hij wat geluk eigenlijk is, wat waar en waardevol is. Maar het zou toch tijdelijk zijn?